วาระสุดท้าย

2 มิถุนายน 58

หลังจากเมื่อวานที่อาการของพ่อแย่ลงอย่างมาก อย่างน่าเป็นห่วง  และวันนี้ก็มาถึง ...  เช้าวันนี้ ราวๆ 6-7 โมงเช้าขณะที่กำลังจะแทงเส้นให้น้ำเกลือคนไข้ มีโทรศัพท์เข้ามาขึ้นชือ อาร์ม ผมก็ใจไม่ดี เพราะเสียงโทรศัพท์ที่มาเวลานี้นั้น จะเป็นอาการของพ่อที่แย่ลง ...  และมันก็เป็นอย่างนั้น   อาร์มบอกว่า "เอส พ่อไปแล้วเด้อ"  ในขณะที่กำลังแทงเส้นให้น้ำเกลืออยู่  ผมรู้สึกเสียใจแต่ไม่ร้องไห้  เพราะผมทำใจมานานแล้ว

การจากไปของพ่อนั้น อาเล่าให้ฟังว่าเป็นการจากไปอย่างสงบไม่มีร้องปวดไม่มีหอบเหนื่อย  พ่อหลับสบาย   ก่อนหน้านี้ช่วงราวๆตี2 อาก็ปลุกมาดื่มน้ำอยู่   ผมถือว่าจากไปอย่างสงบ

ผมคิดว่าน่าจะเป็นภาวะ เสียชีวิตแบบเฉียบพลันจากลิ่มเลือดอุดกั้นที่ปอดเพิ่มขึ้นเมื่อวานนั่นเอง

การจัดงานศพนั้นเราทำกันแบบเรียบง่าย ญาติพี่น้องมาช่วยทำงาน ช่วยคิด ช่วยขนของ อย่างดีงานก็ผ่านไปได้อย่างลุล่วงในวันนี้

อาร์มขอบวชทดแทนบุญคุณ 7 วัน ผมก็ได้พาญาติๆ ช่วยพาไปบวชที่วัด จนเสร็จพิธีและจะมาจำวัดที่วัดป่าบ้านปอแดง วัดเดิมของหลวงตา ได้อนุโมทนาให้ปฏิบัติธรรมให้ดีที่สุดเพื่อส่งดวงวิญญาณพ่อ

กำหนดเผา วันพฤหัสบดี ก็ตรงวันที่ 3 พอดี

หรือมันคือคำเตือน

ขอเล่าย้อนหลังไปวันที่ 28 พค  ก่อน  วันนั้นช่วงเช้าราวๆ 7.30น. มีเสียงโทรศัพท์จากแม่มา พร้อมเสียง "ตกใจว่าพ่อเหนื่อย ชีพจรเต้นช้า ป้าอ้อยบอกว่าใกล้แล้ว" อยากให้ไปเยี่ยม  (ซึ่งปกติผมก็ไปบ่อยมากๆอยู่แล้ว) หลังจากวางสาย ภาพที่ผมนึกออกคือ พ่อน่าจะใกล้ถึงคราวแล้วนะ น่าจะนอนอย่างเดียวไม่พูดไม่จา หลังจากนี้ชีพจรคงอ่อนลงเรื่อยๆ  ....  นี่คือภาพในฝันขงผม

ผมรีบโทรมาขอลาเวรเช้าเพื่อกลับไปเยี่ยม กว่าจะเสร็จธุระ กว่าจะเดินทางด้วยรถประจำทางทำให้ไปถึงบ้านเกือบๆเที่ยงแล้ว  มิหนำซ้ำลืมเอากุญแจรถมอเตอร์ไซด์ไปด้วย (รถจอดที่บ้านเอ็ม) และก็โชคดีที่เอ็มขับรถยนต์มาส่งที่บ้าน

พอมาถึงเห็นพ่อนั่งกินข้าวที่แม่กำลังป้อนแบบฝืนๆ สีหน้าอิดโรย กินแล้วก็นอน แม่เล่าให้ฟังว่า เมื่อเช้าพ่อปลุกไม่ตื่น หลับลึก ได้เรียกป้าอ้อยมาช่วยดูให้   แต่เนื้อหาของป้าจริงๆแล้วคือ  หัวใจพ่อเต้นเร็ว หายใจเร็ว 30 ครั้ง/นาที  บอกแม่ว่าให้เตรียมตัวไว้  ...  แต่การรับรู้ของแม่และการถ่ายทอดออกมาเป็นอีกแบบ

เอาหล่ะวันนี้ไม่มีอะไรมาก  ผมก็กลับมาทำงานต่อช่วงเย็น โดยขับรถยนต์พ่อกลับมาด้วย และมีแผนว่าจะกลับมาอีกวันเสาร์

เช้าวันนี้ 1 มิย (วันวิสาขะบูชา)  แม่โทรมาอีกครั้งด้วยเสียงอ่อนๆ ว่าพ่อเหนื่อยมาก หอบมาก อยากให้ไปหา (ซึ่งจริงๆผมจะไปนอนด้วยวันที่ 2 จะพาแม่ไปหาหมอวันที่ 3) ป้าอ้อยก็โทรมาบอกอาการด้วย ผมเลยชวนภรรยาและพาลูกไปด้วย พอไปถึงพ่อก็หอบมากขึ้นจริงๆ ผมนับดูอัตราการหายใจ = 60ครั้ง/นาที พูดด้วยเสียงเบา สั้นๆ ฟังไม่รู้เรื่อง ลุกนั่งก็เหนื่อยหอบ วันนี้อาร์มก็กลับมาบ้านมาอยู่ด้วยก็พอได้ช่วยพยุง  ผมไปยืมเครื่องผลิตออกซิเจนจากป้าอ้อยมาให้พ่อได้ใส่ประคับประคองอาการ  ทางบ้านเองก็มีการตระเตรียมพื้นที่สำหรับจัดงาน มีการล้างบ้านล้างพื้น ยกข้าวของให้เป็นระเบียบไว้  วันนี้ผมก็อยู่ด้วยถึงเย็นก่อนจะกลับ